11, జులై 2013, గురువారం

మునగ చెట్టు విరిగింది

ఈ పనిమనిషికి ఏమొచ్చి చచ్చిందో, పది రోజులకి ఎనిమిది  రోజులు ఎగనామం పెట్టింది. తెల్లవారి లేస్తే పనులు చేసుకోవాలా లేదా! వస్తుందా రాదా? అని ఆలోచించుకుంటూ బద్దకంతో  పని అలాగే వదిలేసి పదకొండు  గంటలదాకా ఎదురుచూసి  చూసి ఇక రాదనీ నిర్ధారించుకుని . ఆ  కోపాన్ని   సింక్లో పేరుకుపోయిన అంట్ల గిన్నెల కాస్త ఇంట్లో వాళ్ళ మీద కాస్త ప్రదర్శిస్తూ ఎలాగోలా పనులు  చేసుకుంటూ ఆపసోపాలు పడిపోయింది నీలిమ.
ఇద్దరు  పసి పిల్లలతో వాళ్ళ  నవ్వులతో ,  అల్లరితో  ఇల్లంతా వెలుగులుతో పాటు వాళ్ళ ఏడుపులు, పేచీలతో, అనారోగ్యంతో ఇంట్లో ఉన్న పెద్దవాళ్ళందరికీ  దిక్కుతోచనివ్వని వైనాలు. వీటన్నింటి  మధ్య పనిమనిషి ఎగ్గొడితే ఎలా ఉంటుందో ఒక వారం రోజులకి బాగా అనుభవమయింది.

నీలిమ గిన్నెలు తోముకోవడం చూసి బట్టలుతికే ఆమె అడిగింది ఈ రోజు కూడా  రమణ రాలేదా అని. ఆ అడగడంలో ఆరాదీయడం కన్నా వ్యంగమే  ఎక్కువున్నట్లు తోచింది.

వస్తే నేను ఎందుకు కడుక్కుంటాను అని  సమాధానం ఇస్తూ  అక్కడి నుండి లేచి వచ్చేస్తుంటే  మీరు పని వాళ్ళందరిని ఊరికే  నమ్మేస్తారండి. పోయిన నెలలోనే కదా కొత్త గ్యాస్ పొయ్యి ఇప్పిచ్చారు. ఇక  వాళ్ళు  మీకు పని సరిగ్గా చెయ్యరు, కొన్నాళ్ళకి మీ కంటికి కనబడరు చెప్పింది

రమణ పనికి వస్తుందని జీతం పట్టుకుందామని నేను గ్యాస్ కనక్షన్ ఇప్పించలేదు. మగ దిక్కులేని ఆడది ఇద్దరు పిల్లలనేసుకుని ఒంటరిగా ఉంటుంది. "పొయ్యి తడిచిపోయి పుల్లలు లేక అన్నం వండుకోలేదమ్మా పిల్లలు ఆకలితో అట్టాగే పడుకున్నారని చెప్పింది. తెల్లవారి బియ్యమేసుకుని వచ్చి ఇక్కడ అన్నం వండుకు వెళ్ళింది. అంత కష్టం లో ఉంటే   సాయం చెయ్యాలనిపించిది. మనమూ  బిడ్డలు కలవాళ్లమే  కదా ! పస్తులు ఉంటే  చూస్తూ ఊరుకోగలమా " చెప్పింది నీలిమ

మరి ఆ విశ్వాసం ఏది ? వారం రోజులు నాగా పెట్టింది. కనీసం పోన్ చేసి నాకు ఇబ్బంది  వచ్చింది.  రావడం కుదరదని చెప్పొచ్చుకదా ! కులం తక్కువ వాళ్ళు అంతేనమ్మా నీతి లేని జాతి అంటూ   ఎంతైనా రమణ మాటకారి. ఆ మాటల వలలో పడిపోయి మీరు దానికి అన్ని డబ్బులు ఇచ్చేసారు  అంటూ  తనకి ఎప్పుడూ అడ్వాన్స్ గా డబ్బులివ్వని అక్కసుని ప్రదర్శించింది

వంట ఇంటిలో పని చేసుకుంటున్న నీలిమ పోన్ కి మిస్ కాల్ వచ్చింది. తీసి చూస్తే పని మనిషి రమణ నంబర్ అది. చూసి మెదలకుండా ఉండిపోయింది. నిన్న తను పనికి వస్తుందా రాదా అని కనుక్కోవడానికి ఎనిమిది సార్లు కాల్ చేసినా పోన్ తీసి మాట్లాడలేదు. ఈ రోజు అది మిస్ కాల్ చేస్తే నేను కాల్ చేసి మాట్లాడాలా? ఆప్త్రాల్ ఒక పనిమనిషికి అంత  పొగరా ?  ఎంత పనికోసం ఆధారపడితే మాత్రం అంత  లోకువ అయిపోవాలా? తిరిగి కాల్ చెయ్యనుగాక చెయ్యను అని తీర్మానించుకుని ఆలోచనలో పడింది

ఇప్పుడు పని వాళ్ళు అంతా  హై టెక్ పనివాళ్ళు అయిపోయారు మిస్ కాల్ ఇచ్చి పెట్టేయడం  అది చూసుకుని తిరిగి కాల్ చేయాలి . "పనికి రాలేనమ్మా.. పిల్లకి బాగో లేదు  అనో, అర్జంట్ గా ఊరు వెళ్ళాలనో వొంక. వారాలకి వారాలు  పని మానేసినా ఏమి అనకూడదు, జీతం కట్ చేసుకోకూడదు.ఒకవేళ అలా చేస్తే ఇంకో పదుగురి చెవుల్లో మన గురించి వినబడ బడతాము  వీళ్ళకేనంట రోగాలు నొప్పులు వచ్చేది, వీళ్ళకేనంట చుట్టాలు పక్కాలు ఉండేది అని అనవసర వ్యాఖ్యానాలు.

పని వాళ్ళు మనుషులే ! వాళ్ళకి కష్ట నుఖాలు ఉంటాయి రోగాలు నొప్పులు వస్తాయి అని అర్ధం చేసుకోరు ఎందుకో ! అని   ఒకప్పుడు అనుకునేదాన్ని. ఇప్పుడు తెలుస్తున్నాయి వాళ్ళ తెలివితేటలు అని ఆలోచించుకుంటూ ఉండగా    ఆర్చుకుని తీర్చుకుని పన్నెండు  గంటలకి వచ్చిన పనిమనిషి రమణ ని చూసి తన్నుకు వస్తున్నకోపాన్ని అదిమిపెట్టుకుని ముఖాన నవ్వు పులుముకుని వచ్చావా తల్లీ ! ఈ నెలలో నీకు రాని  రోజులకి జీతం కట్ అని  చెప్పింది .

రమణ అంత కన్నా ధీమాగా "అలాగే కట్ చేయండి " అని గిన్నెలు బయట పడేయండి అమ్మా!  పిల్లలిద్దరికి బాగోలేదు. పెద్దదానికి టైఫాయిడ్ జ్వరం, చిన్నదానికి వాంతులు విరోచనాలు. మరి పిల్లలని చూసుకోవాలి కదా అందుకే ఇన్ని రోజులు రాలేదు అంటూ  సంజాయిషీ ఇచ్చుకుంది

మరి ఆ ముక్కే పోన్ చేసి చెప్పొచ్చుకదా ! రోజు వస్తావని ఎదురు చూడటం రాకపోతే పనులు చేసుకోవడం అవస్థ పడిపోయాను అని అంది

మరి అదే ! మేమంటే ఏంటో అనుకుంటారు గాని  మేము రాకపోతే  ఎంత కష్టమో తెలిస్తే కాని అర్ధమయ్యిది మా విలువ " అంది.

 ఈ పనివాళ్ళతో వచ్చిన చావే ఇది.  ఒకటి మాట్లాడితే తక్కువ రెండు మాట్లాడితే  ఎక్కువ . "మింగ మెతుకు లేకపోయినా మీసాలకి సంపెంగ నూనె"  అన్నట్లు  ఎంత గర్వం ఒలకబొస్తారో !  ఇన్నాళ్ళు పని మానేసామే అని చిన్నమెత్తు బాధ కూడా ఉండదు వచ్చే జీతం వస్తే ఎంత పొతే ఎంత అన్నట్టు ఉంటారు. అసలు పనికి ఒప్పుకున్నాక అన్ని రోజులు పాటు మానేస్తే ఎలా అన్న ఇంగితజ్ఞానం  కూడా ఉండదు జీతంతో పాటు రోజు కాస్త కూర పెట్టండి , తలనొప్పిగా ఉంది కాస్త టీ పెట్టండి, లాంటి డిమాండ్ లతో పాటు అన్నం మిగిలిపోయింది తీసుకువెళ్ళ మంటారా?   లాంటి  అభ్యర్ధనలు అన్నీ మామూలే! వాళ్ళ తిండి తిప్పలు తో పాటు వాళ్ళ ఇంట్లో వాళ్ళ రోగాలు నొప్పులు కూడా మనమే పడాలన్నట్టు మాట్లాడతారు. జీతంతో  పాటు భత్యాలు అన్నమాట ఇవన్నీ ! మళ్ళీ పండగలప్పుడు అన్నీ మామూలే! ఈ పని మనిషి ని భరించడం కన్నా ఒక గంట ఎలాగోలా కష్ట పడటం నయం అనుకుని ఈ నెల పూర్తవగానే రమణ ని మానిపించేయాలి అనుకుంది మనసులో

వేసిన అంట్ల  గిన్నెలన్నింటికి మందంగా సబ్బు రాసి గిన్నెలు అరిగిపోతాయేమో అన్నంత సున్నితంగా రుద్ది  రెండు బకెట్లు పట్టే టబ్ లో ఒక ముంచు ముంచి స్టాండ్ లో పడేస్తూ  ఇదు నిమిషాల్లో గిన్నెలు కడగడం ముగించి  కాస్త టీ  పెట్టండమ్మా తలనొప్పిగా ఉంది అని గుమ్మం ముందు కూర్చుంది. మనసులో తిట్టుకుంటూనే టీ కి నీళ్ళు పెడుతుంటే కాస్త అల్లం ముక్క కూడా వేయండమ్మా  మీ మార్కు టీ  తాగి వారం రోజులయింది అని మునగ చెట్టు ఎక్కిన్చేసింది. పెద్దపిల్ల కి అన్నం పెట్టవద్దు అన్నారమ్మా ! ప్రిజ్ లో ఇడ్లీ పిండి ఉంటే కాస్త పెట్టియ్యండి అమ్మా !
హోటల్ లో ఇడ్లీ తినబుద్ది కావడం లేదు, నీలిమ ఆంటీ వాళ్ళ ఇడ్లీ బాగుంటది అని నా కూతురు అడిగిందమ్మా అంది. రెండోసారి మునగ చెట్టు ఎక్కింది నీలిమ
మౌనంగా ప్రిజ్ డోర్ తీసి పిండి బాక్స్ తీసి నాలుగు ఇడ్లీలకి సరిపడా పిండి ఇంకో బాక్స్ లోకి వేసింది.. టీ తాగుతూ పిల్లల అనారోగ్యాలతో ఎంత అవస్థ పడింది చెపుతూ  చిన్నదానికి పత్యం కూర పెట్టాలమ్మా మీరు  బీరకాయ కూర వండారు కదా ! కాస్త కూర వేడి అన్నం వేసి ఇవ్వండి  అని అడిగింది . అడిగినవన్నీ మళ్ళీ గిన్నెల్లోకి సర్ది ఇచ్చింది తిట్టుకుంటూ

అన్నీ తీసుకుని బుట్టలోకి సర్దుకుని "పనిపాట చేసే వాళ్లకి మీరు కాక ఎవరు పెడతారమ్మా  ఇట్టా  " అని  మళ్ళీ మునగ చెట్టు ఎక్కించేసి  అమ్మా .. ఒక రెండు వందలు ఇవ్వండమ్మా ! పిల్లలని సాయంత్రం హాస్పిటల్కి తీసుకుపోవాలి  అంది.


బతక నేర్చిన పనిమనిషి  రమణ ని  చూసి ఒక్క క్షణం కూడా ఆలోచించ కుండానే "నా దగ్గర డబ్బుల్లేవ్, అయ్యగారు ఇంట్లో  లేరు అబద్దమాడేసింది "

సర్లే ఏం చేస్తాన్లేమ్మా, ఇంకో అమ్మగారిని అడిగి తీసుకుంటా! చెప్పడం మరిసిపోయాను  సాయంత్రం పనికి రానమ్మా .. ఎట్టోగట్టా మీరే  చేసుకోవాలి  అని గేట్ వేసి వెళ్ళిపోయింది ..

మునగ చెట్టు కొమ్మ విరిగి ఠపీ మని క్రిందపడింది నీలిమ.

8 వ్యాఖ్యలు:

పూర్ణప్రజ్ఞాభారతి చెప్పారు...

చెట్టిక్కినమ్మ దిగకతప్పదు.. న్యూనుడి

nagarani yerra చెప్పారు...

బాగుంది వనజగారూ కధ .అందరవీ ఇవే బాధలు .చివర్లో నవ్వొచ్చింది .కొసమెరుపు బాగుంది . పిల్లలకు క్యారేజీ సర్దించుకొని సాయంత్రం రానని చెప్పడం . పాపం నీలిమ!

కాయల నాగేంద్ర చెప్పారు...

కధ బాగుంది వనజగారు!

kastephale చెప్పారు...

స్వయం శక్తిని నమ్ముకోవోయ్ మానవుడా అన్నారు మరి. మాకు పని మనిషి లేదు అందుచేత బాధలు తెలియవు. మేమే పని మనుషులం మళ్ళీ మాకొకరా :) ములగచెట్లు విరగడం సహజం :)

జలతారు వెన్నెల చెప్పారు...

:) పనివాళ్ళు బ్రతకనేర్చినవారు వనజ గారు.

ఆత్రేయ చెప్పారు...

కధ బాగుంది. ఇదే కధ రమణ ( పనమ్మాయి) కోణం లోంచి కూడా రాయండి.
ఎందుకంటే బతక నేర్వలేక పోతే ఇంకో దారి చావటమే కదా..
ఈ కాలంలో పని వాళ్ళు . చేయించుకునే వాళ్ళు అందరూ గడసరులే ...
ఇక్కడ నేనన్న పని వాళ్ళు అన్ని వర్గాల పనివాళ్ళు ( ఉద్యోగులు)

వనజవనమాలి చెప్పారు...

పూర్ణ ప్రజ్ఞా భారతి గారు మీ న్యూనిడి నిజమే నండీ! ధన్యవాదములు
@ నాగరాణి గారు ... పాపం నీలిమ ! ఇదోరకం కష్టాలు ఇల్లాళ్ళకి అలవాటే కదా! ధన్యవాదములు
@ కాయల నాగేంద్ర గారు స్పందనకి ధన్యవాదములు
@ కష్టే ఫలే మాస్టారూ ... ఒళ్ళు వంచి పని చేసుకోవడంలో ఉన్న సౌఖ్యం ఇతరులపై ఆధారపదినవారికి రానే రాదు. మీ ఇంటివారు అదృష్టవంతులు పనిమంతులు అయినందుకు చాలా సంతోషం అండీ ! ధన్యవాదములు
@ జలతారు వెన్నెల గారు .. మీరన్నది .. అవుననిపిస్తూ ఉంది. కానీ వాళ్ళకి ఇచ్చే జీతభాత్యాలని మర్చిపోతే సాటి మనుషులు కదా!సాయం చేస్తే సంపదలు కరిగి పోవులే అనిపిస్తూ ఉంటుంది. మీ వ్యాఖ్య కి ధన్యవాదములు

వనజవనమాలి చెప్పారు...

ఆత్రేయ గారు ... చాలా రోజుల తర్వాత బ్లాగులలో మీ పునర్దర్శనం చాలా సంతోషం. మీరు చెప్పినట్లే ఇంకో కథ వ్రాసి ఉంది. త్వరలో మీ ముందుకు తెస్తాను .ధన్యవాదములు